سال 1315
هي فشارم اده و هي دلمه تنگ اکنه با خيال تو چه سازم که به مو جنگ اکنه
تا بفهمي که اوُم رخنه منه سنگ اکنه ئي قدر اشک بريزم که دلت نرم آبو
بـيـوفائي فقط ئي آيـنـنـه زنگ اکنه دل چي آينه خمه دادُ مت اما بت اگم
عزممه سست اکنه، پاي منه لنگ اکنه چکنم نهله دلم او تو ديه دير آبوم
چکهً خين دلم پاک جوممه رنگ اکنه بنبـير چند يو خين کرده منه قلب مو که
مو افهمم که دلس هي دلمه بنگ اکنه سر عشقه که به مو حرف نزيده يارم

افسر از  وضع  خوس  و  خلق  خدا  دلتنگه

که چونو با خوسو با بخت خودس جنگ اکنه