سال 1316
کرشمه کار تنه و گرهوه کار منه سياهي سر زلف تو روزگار منه
يو هر قدر که بـپـيـچـس گره بکار منه دلم نخواست که زلف سياسه خم بزنه
که مرگ حاضر و هر دم بانتظار منه ز ديري تو چو نو خين ايريسه از دل مو
خدا نکرده بفهمي تو روزگار منه تمام حسرت دلتنگي مو از اينه
گذشت افسر ! دي روزگار خوشحالي
خزون عشق گر هده گل بهار منه