هديه
نــهـادنــد عــهــد و وفـا در مـيـان شنيـدم جـواني و ماهـي چو مهر
وزو خــوبــتــر بـود روي جـــوان دلارام را روي چــون مــاه بــود
رخ سـرخ اين چـون گـل ارغـوان سـرسـبـز آن چـون خـط نـوبـهـار
دو مـاه و دو جـانـان بهـم مهـربان دو سرو و دو شمشاد در باغ ناز
کـــه آوازي آمـــد ز چـــرخ روان نــشـــســتــه دو دلــداده آرام دل
فـتـد سـنگ تـفـريـقـشان در مـيـان دو دل چون بهم متصل مي شوند
نـهـان اســت بــازي بــازيــگران جـهـان و فـلـک بـازيـئي ميکنند
بـديـنـگونه بگـذاشــتـنـدي جــهان بـشـادي چـنـيـن روز بگـذاشـتـند
ز کــيـد جــهـان وز مـکــر زمــان مــيــان دو دلـداده دوري فــتــاد
ز هـــجــر رخ دلـبــر دلــســتــان قضا را جوان سخـت بـيـمار شد
خزان گشت برگ و گل و گلستان چو بــاد خـزانـي وزيـدن گـرفـت
پــيــامـي بــدو داد انـــدر نــهـــان پـي ديــدن روي دلـدار خـويـش
بــديــدار آن خــســتــه نـآاتــوان دلارا پــيــغــام بـشـنـيـد و رفت
در آمــد ز در ســرو بــاغ جــنان جوان بر رهش چشم بنهاده بود
بــه پـيــش دلارامــش آمــد دوان چو روي مهش ديد بر پاي خواست
کـه خوب آمـدي اي مه دلـسـتـان برويـش نـگــه کـرد و با آه گـفت
بـشرطي که از من پـذيري تو آن يــکــي هـديـهً نــو  تـرا سـاخـتـم
به او کـرد تسلـيم روح و روان بـخـنـديـد پـس سر بـپايـش نـهـاد
از آن خـنـده و مـردن نـاگـهـان دلارام بـر جـاي حـيـران بـمـانـد
کــه در پاي معشوقه ميداد جان ندانست عاشق از اين شاد بود
بس داشت در دل خروش و فغان پـريـرخ سـر نــعـش او ايـسـتـاد
 (: پذيرفتم اين هديه اي مهربان )  به حسرت بقرباني خويش گفت
چـنـيـن بـود در عـهـد پـيـشـيـنـيان وفــا و جـوانــمـردي عـاشـقـان 
که بار فراق ار بگردون نهند
کند نـاله و بشکـنـد در زمان