خدائيه
آسمونها و زمين کردهً کردار تونه اي که روزي همه خلق به انبار تونه
همه از پرتو يک جلوهً ديدار تونه ئي همه نقش و نگاري که منه دنياهد 
                         مختصر ذره اي از تابش رخسار تونه افتو وئي همه نوري که اتاوه بزمين
                    چکه اي از کرم اور گوهر بار تونه ئي همه او که بدريا چونو هي موج ارنه
                          اشتباه کردنه پاک جمله ز افکار تونه عاقلون هر چه کنن فکر وابالن به خوسون
                    او نرهد و نرسيده يو زرفتار تونه هر که رهد از پي مقصود و به مقصود رسيد 
                      او دواها همه از قيطي عطار تونه هر حکيمي که دوا داد و مريضس
                  همه سو از اثر طبع دُر بار تونه هر چه فردوسي و سعدي و نظامي گودنه 
                          روزي ئي همه از بخشش سرشار تونه پشه و پيل همه رزق خسون اخورن
غير ذات تو که امسال تو چي پار تونه پيرابون خلق و همه سال تفاوت اکنن
هر چه ورمون ابوهه پاک همه آزار تونه عرش فرش کردي و قيلون نهادي گُر لوً 
نيکنم رت مو قبول يو سرويودار تون گديه کردمه مختار تونه ور خو و بد
کي بيکسون از نه پاک يوز در بار تونه هر چه مو فکراکنم پاک همه بر عکس ابوهه
ارز نيم يا اکشيم پاک همه سون کار تونه هر شر و شور به دنيا منه مخلوقت ابو
هر چه بد کرد بمردم همه وادار تونه خان چنگيز که دنيا نه سر از ته رفتي 
کمترين بنده اي از مردم تاتار تونه شاه تيمور که مشهور به خين ريزي بيد
او نکشت، دست توبيد قدرت قهار تونه يه نفر کي اترس ئي همه مردم بُکشه؟
هر چه مردن منه جنگ خين همه بار تونه و نديه جنگ اروپا و تپسي ته عرش
همه دونن که چه بيد چونکه هو شاهکار تونه نيگوهم که ز عربها به عجم ها چه رسيد
يا کُرت يا کُرگوت يا که جلو دار تونه هر رسولي افرستي و کتابي داره
انهي ترد بريشس که يودي وار تونه آدمه گول ازني واکُونيس ورمنه باغ
سي چه گندم نخورده پس يُو چه سر کار تونه آبروسه ابري سي دوسه کپ گندم و جو
گوشه نُـفتس بُکني خوس دُز بازار تونه او که شيطونه و ئي گول بآدم زيده
ميل خُت بيد که بره ارنه گرفتار نونه باغته رُفت بيک شُو و گُر هُد از چنگت
 تو چه داديس؟ هُو چه داره؟ چه بدهکار تونه گُديه روز قيامت زلرايخم مُو حساب 
 منکر بيد نته، لر که طرفدار تو نه کُر يارو نه اتومبيل سواري دادي
چون همه بيد و نبيد زنده ز پندار تونه حق داري بکني هر چه بدنيا اخوهي 
غير پاينده فقط گنبد دوار تونه هر بنائي که بسازن همه ويرون ابوهه
افسرئي فخر بسه سي تو که بعد از مرگت
اسم لُر تا به ابد زنده ز اشعار تونه