کلاريه( سال 1312 )
اي کهن گشته بدورون فلک اي کلار اي کُه سر بهوا پا بزمين اي کُه لار
منه گوشي چه اگوي با فلک کج رفتار سر بردي و نهادي به منه گردن چرخ
که چو نوهي اگريوه بسرت اوربهار سي چه هي هُل انهي وُرمنه ئي چرخ بلند
 زچقا خور اتره سيل کُـنه تا چين و تتار هر که رهدي بسرت پا انه وُر گردن چرخ 
زدره تا به نره تا سر تُـل تا ته غار دست بنات نپيسه که چو نو ساخت تونه
 پله اوره اگري و اکشيس رستم وار تو مير ديو سفيدي که سرره اگري 
ز هر سه او اکُـني تا بکنه از تو گذار هُو ز ترس تو نه که هي اگره يوه شو روز
 که چو نو رنگ سفيد تو ابوچي شو تار سي چه ئي قدر به توستون انشيني افتو
چي لووينه که ز سرما بکنه سر منه بار بزمستون پ چته سي چه چونو اسپندي 
لو منه اگري وا نشونيس بکنار به بهارون پ چته سي چه چونو خندوني
ئي همه برف اخوي سي چه که کردي انبار تو نه محتاج به نوني و نه اونه شو پوش
اخوُهي او بدهي ملک همه لار و کيا دونُم ئي برف که جمع کرديه مقصود چنه؟
 کُر بي دا اخوهه تا بزنه او تو شکار هر تفنگچي اورسته نتره پا بنه بت
تره و قارچ و بسرت هوني ياهه بشمار چاوک و عرقن و ريواس و اندل چه بگُم
هر که اندشتت خرداشگس اريسه بکنار ز فياله و خوشانروزه و کرسم چه بگم
که برن خلق خدا کنگرت بار به بار ئي همه تخم علف ور سر تو کي پاشيد
ز غرميدن برف، قهقهه کوگون بهار دل دامرده ابو خوش چو بنه پا به منت

رنگ گلهاي تو هوش از سر مخلوق ابرن

قهقهه کوگ درت بهتره از نغمهً تار